'Boven ben je alles vergeten, je ziet zowat de kromming van de aarde'

Journalistiek: Eindhovens Dagblad

Kapotte lippen, bevroren tenen en tien kilo lichter. Pien (54) en Wil (58) van Bakel hebben het zwaar gehad in Groenland op de hoogste berg van het Arctische gebied genaamd Gunnbjorn Fjeld.

Het echtpaar uit Veldhoven is avontuurlijk ingesteld, al is dat zacht uitgedrukt als blijkt dat Pien hoogtevrees heeft en vervolgens een berg van 3700 meter heeft beklommen.

Bij het bereiken van de top is Pien de eerste Nederlandse vrouw die dat voor elkaar heeft gekregen. "Er waren erg steile hellingen. Onze expeditiegids raadde me aan om niet al te ver vooruit te kijken. Ik weet nog steeds niet hoe ik het voor elkaar heb gekregen.”

Afhaken vanwege uitputting
Terwijl het nu dertig graden is, was het in Groenland vijftig graden koeler: - 25 graden. "We houden van kou", vertelt Wil. "Zo gaan we ook jaarlijks naar Finland, om te langlaufen en in de bossen een kampvuurtje bouwen. We zijn daar gaan trainen met een zware slee om de situatie in Groenland na te bootsen."

Ze wandelden ook tig keer heen en weer op een berg in een indoor skicentrum. Er zijn jaren van voorbereiding aan de reis vooraf gegaan. Hoe is de klim verlopen?  "De werkelijkheid is anders. Het is zwaarder klimtechnisch gezien. Je hebt hellingen van zeventig graden. Tijdens een eerste poging hebben we af moeten haken vanwege uitputting. Dat doet pijn, kan ik je vertellen."

Verbranding en bevriezing tegelijk
Anderhalve dag in de tent om te rusten, doet wonderen. "Toen zijn we 's ochtends opnieuw vertrokken. Het weer was uiteindelijk perfect, en de top in zicht." Het is als leek niet voor te stellen hoe zo'n klimtocht eruit ziet.

Wil: "Je kunt tien passen zetten om vervolgens weer uit te rusten. De sneeuw heeft bijna geen grip, omdat er 24 uur per dag de zon schijnt. Je hebt de top in je vizier, het lijkt dichtbij maar over vier kilometer doe je al gauw acht uur. Dan wordt er wel eens gevloekt. Tegelijkertijd is het heel koud op de berg. De controverse is dat je tegelijk verbrandingen en bevriezingen op kan lopen. Mijn grote teen en een stukje van mijn lip hebben het gevoel nog niet terug.”

De kers op de taart
Fysiek en mentaal hebben ze letterlijk en figuurlijk een hoogtepunt bereikt. Ruim vijftien uur later zijn ze boven. "Boven ben je in één keer alles vergeten. Je kijkt daar zo ver weg, dat je de kromming van de aarde zowat ziet." 

Daar was het al die jaren om te doen. Pien: "Dit was altijd onze wens, we hebben bereikt wat we wilden beleven. Of het nu ophoudt? Je weet met ons nooit. Alles wat nog gebeurt, is de kers op de taart."

Juli 2010

Terug naar Eindhovens Dagblad