Het Eindhovens Dagblad brengt dagelijks het nieuws van dichtbij, maar ook het nieuws ver van huis. Als verslaggever schrijf ik artikelen in allerlei genres: nieuwsberichten, reportages, sfeerverhalen en interviews, over verschillende onderwerpen, van gemeentepolitiek tot een kat in de boom.

 


Veldhoven en zijn dorpse trekken
ED | september 2012
‘Zeelst blijft Zeelst’ kalkten Zeelsternaren in de jaren zeventig op de straten. De gemeente Veldhoven ontstond in 1921 uit de dorpen Oerle, Meerveldhoven, Veldhoven en Zeelst. Dat ging niet zonder slag of stoot. Hoe staat Veldhoven er nu voor?



 

Gemeente Veldhoven bestrijdt rattenoverlast op privéterrein Heikant
ED | augustus 2012
VELDHOVEN – De gemeente Veldhoven heeft maatregelen genomen tegen rattenoverlast in de Veldhovense wijk Heikant. In de straat Engelsberg en omliggende straten is veel overlast van ratten, zo meldde een buurtbewoner onlangs aan de krant.

“Het is een onleefbare situatie door een grote rattenplaag. De ratten lopen door de tuinen, op de daken, zitten in de woningen, onder de dakpannen en in de spouwmuren. Bij enkele woningen zijn de gipsdaken in de plafonds verwijderd om rottende rattenlucht te kunnen verwijderen.”

De gemeente heeft in de Heikant onderzoek gedaan en vervolgens bij vier woningen lokdozen laten plaatsen. Uit het onderzoek is gebleken dat de ratten niet vanuit de openbare ruimte komen maar dat ze zich nestelen in enkele huizen en schuurtjes.

Mensen lange tijd van huis
Het is uitzonderlijk dat de gemeente ratten bestrijdt op privéterrein. Ze heeft als stelregel dat ze enkel bestrijdt als de bron van overlast in het openbaar gebied ligt. Volgens de gemeente hebben ze in dit geval een uitzondering gemaakt: “Het gaat hier om meerdere locaties waar de nesten zijn gevonden, de kans is aanwezig dat de populatie zich uitbreidt. Bovendien is het vakantietijd waardoor mensen nu lange tijd van huis zijn. Zij kunnen nu niks doen tegen de overlast. Dan kan de algehele overlast in de buurt niet opgelost worden wanneer er op bepaalde percelen niet wordt bestreden, vandaar dat de gemeente de gehele aanpak voor de buurt nu doet.”

De gemeente deed vorig jaar zomer nog een onderzoek naar ratten in Veldhoven aangezien veel inwoners klaagden van overlast. Onder meer Veldhoven centrum, Zeelst, Djept Zuid en een gedeelte van Meerveldhoven werden onderzocht, net als de omgeving van de Vlaggenhei, Blaarthemseweg en de Burgemeester van Hoofflaan. Uit het onderzoek bleek dat er geen duidelijke locatie viel aan te wijzen waar de ratten vandaan of op af zouden komen. 
 

Speurhond Tess: rattenvanger van Veldhoven
ED | februari 2012
VELDHOVEN – Ongediertebestrijder Ben van Hulst zet tegenwoordig een nieuw middel in om de rattenoverlast in Veldhoven aan te pakken. Hij neemt zijn speurhondje Tess mee om de ratten te vangen.

“Soms is Tess wat eigenwijs, dan gaat ze een heel andere kant op dan ik voor ogen had. Maar stiekem heeft ze het vaak bij het juiste eind”, vertelt Van Hulst. Samen met zijn hondje Tess gaat hij zo’n drie tot zes keer per week op pad om ratten te bestrijden in Veldhoven. Hij kocht haar speciaal als speurhondje.

Tess wijst 't aan
“Tess is een Border Terriër, dat ras wordt in Schotland gebruikt om vossen te vangen.  Ik wilde weten of het hondje ook ratten kon opspeuren, daarom heb ik haar aangeschaft. Het is voor mij belangrijk om te weten waar de ratten binnenkomen en waar ze zich schuilhouden, Tess kan dat aanwijzen.”

Van Hulst heeft die middag drie adressen waar hij ratten bestrijdt en waar Tess dus haar werk kan doen. Het hondje is klein van stuk, heeft een bruin grijzige kleur en ziet er op het eerste gezicht niet uit als een typische speurhond. Zodra we arriveren op een plek waar ratten zijn gezien, begint Tess op en neer te lopen en te snuffelen. Tot ze op een bepaalde plek blijft staan en hevig kwispelt. “Ik merk aan het gedrag van Tess dat hier onlangs nog een rat is geweest. Dat zie ik aan de driftige manier waarop ze hier zoekt en ruikt”, vertelt Van Hulst.


Speurhond Tess aan het werk samen met ongedierte-
bestrijder Ben van Hulst

Ratten door het plafond
Ook in een boerderij aan het Muggenhol wist Tess ratten te vinden. Eigenaar Erik Vernooij zag de ratten door het plafond naar beneden komen. “Deze boerderij heeft drie jaar leeg gestaan. Toen we het plafond sloopten, vielen ze zo naar beneden. Eén rat ging er vandoor. Ik heb Van Hulst gebeld om ze te bestrijden. Kwam hij ineens met een hondje aan. Ik had niet verwacht dat ze ratten kon vinden maar ze wees al heel snel aan waar die rat zich schuilhield. Echt heel knap.”

Goed gezelschap
Tess snuffelt nog even rond op de zolder van de boerderij maar slaat niet aan.  Een teken dat de ratten op de boerderij zijn verdwenen. Vernooij is tevreden, net als Van Hulst. De ongediertebestrijder neemt z’n hondje mee in de wagen en vertrekt weer naar het volgende adres. Tess neemt plaats in de bench en ligt al snel voor pampus. Van Hulst merkt dagelijks dat het diertje een aanwinst is. “Ze vindt voor mij de plaatsen waar de ratten zich schuilhouden, dat is het belangrijkste. En ondertussen is ze nog goed gezelschap ook.”

Rat in de keukenla
VELDHOVEN - Lisette van de Rijt trof begin februari een rat aan in de keukenla. “De buurman kon me horen schreeuwen, ik schrok me wezenloos.” De rat kwam via de garage en een spouwmuur in de keuken terecht in de tijd dat het buiten heel koud was. Navraag in de buurt leert dat veel mensen in de wijk last hebben van ratten. “Iedereen die we hebben gesproken, heeft wel ratten gezien. We hebben geen idee waar ze vandaan komen maar in deze buurt is het een groot probleem”, vertelt Bart van de Rijt.

Buurtbewoners van Zeelst-Oost hebben een brief gestuurd naar de gemeente Veldhoven met het verzoek de rattenoverlast aan te pakken. Van Hulst pleit voor een meldpunt. “Als er binnen een straal van een aantal kilometer een groot aantal ratten voorkomt, is het belangrijk dat het groots wordt aangepakt. Vanuit één meldpunt moet dat lukken. Ik bestrijd nu op verschillende plaatsen maar het zijn op deze manier speldenprikjes die ik uitdeel.” 

 

Onrust na inschrijven starterswoningen Wintelre
ED | februari 2012
WINTELRE - Wethouder Roeland van Hooff van de gemeente Eersel maakte woensdag een aantal Wintelrese jongeren een illusie armer. Acht starterswoningen en één doorstroomwoning werden verloot onder 26 gegadigden.

De woningen vallen onder het plan Koemeersdijk, het zijn koopgarant starterswoningen die in beheer van Woningstichting de Zaligheden gebouwd zullen worden. De wethouder heeft voor de loting wel een aantal belangrijke huishoudelijke mededelingen.

Hij wijst op de regel dat de persoon die ingeschreven staat ook aan de financiering moet kunnen voldoen. “Als je je alleen in hebt geschreven, dan zul je ook alleen aan de financiering moeten kunnen voldoen.”  Hij wil daarmee zeggen dat een stelletje dat het huis samen wil financieren ook samen moet inschrijven. “Je kunt nu voor de loting nog veranderen. ”  Geroezemoes klinkt maar er volgt niets.

Samen inschrijven
Dan is eindelijk het moment daar dat Van Hooff de nummers trekt.  Extreem gejuich blijft uit, maar een enkele ‘Yes!’  klinkt er wel. Binnen tien minuten is duidelijk wie er tot de gelukkigen behoren. En wie er buiten de boot vallen. Joost van Riet kwam als zesde uit de bus en heeft dus een woning geloot. Hij is blij maar maakt zich nog wel wat zorgen. “Dat je alleen moet kunnen financieren is niet duidelijk aangegeven op het inschrijfformulier. Daarop stond samenwonenden en echtparen samen moesten inschrijven. Ik en mijn vriendin wonen nog niet samen, dus dat is voor ons niet van toepassing.” Hij zal dus nog even moeten bekijken of het voor hem haalbaar is.

Eva Walraven en Alwin Ampting kwamen als negentiende uit de bus. Zij hebben dus geen woning. “We moeten dan toch maar elders wat gaan zoeken”, vertelt Alwin. Zijn voorkeur heeft Oostelbeers of Veldhoven. Voor Eva is Veldhoven een voorkeur, maar ze zit thuis niet op de schopstoel.

Wethouder Van Hooff tevreden
Het aantal inschrijvingen is deze keer wel wat lager dan zo’n vijf jaar geleden toen een aantal starterswoningen aan het Distelveld werden gerealiseerd, toen deden er 65 mee. Volgens Van Hooff zijn de tijden veranderd, al is hij met het aantal wel tevreden. “Een belangrijke verandering is de financieringsmogelijkheid, dat gaat niet meer zo gemakkelijk. Daarom raad ik geinteresseerden ook altijd aan om van te voren alvast te overleggen met een financieel adviseur.” 

Dat stelletjes die samen willen financieren ook samen in moesten schrijven, hoort volgens hem tot de regels. “Ik zag in de zaal wel wat gezichten wit wegtrekken toen ik daarop attendeerde maar dat zijn de regels. We hoorden in de wandelgangen wel dat mensen zich daar zorgen over maakten.” 

Bezwaar Raad van State
Ondertussen is nog onduidelijk wanneer exact met de bouw gestart kan worden. Er zijn bezwaren gemaakt bij de Raad van State en zolang deze zaak loopt, kan er geen exacte startdatum van de bouw gegeven worden. “Wij zijn daarover niet pessimistisch, we zijn positief over de afloop. Ik verwacht van de uitspraak geen enkele invloed op dit deel van het plan.” 

 

‘Echt haar is goud waard’
ED | december 2011
VELDHOVEN – Marjolein van de Wiel (29) uit Veldhoven kampt met een ernstige vorm van borstkanker. Ze is een actie gestart om haar in te zamelen bij kappers, zodat daar gratis pruiken voor kinderen van gemaakt kunnen worden.

Op foto’s in haar huis staat een goedlachse Marjolein met lange blonde lokken. Die mooie lach is ze ondanks haar ziekte niet verloren. Haar haren wel. “Toen ik hoorde dat ik m’n haar zou verliezen vond ik dat heel erg. Ik dacht dat ik zonder m’n haar niet mezelf zou zijn.  Toen het eenmaal zover was, viel het mee. Maar je gaat wel nadenken over je haar en over pruiken.”

Zware chemobehandelingen
Ruim een half jaar geleden kreeg ze de diagnose borstkanker. Vanaf dat moment zit ze in een achtbaan. “Je wordt geleefd, je gaat van ziekenhuis naar ziekenhuis. Pas nadat ik geopereerd was, viel bij mij het kwartje wat er werkelijk speelde.” Zes zware chemobehandelingen volgden. Die zijn nu achter de rug.

Haar eigen blonde haren zouden ook uitvallen. Ze besloot om haar paardenstaart te schenken aan een klasgenootje wiens kindje een pruik nodig had. Daarna hoorde ze van ’t bestaan van Stichting Haarwensen. Daar wordt echt haar verzameld om gratis pruiken van te maken voor kinderen die door medische behandelingen of ziekte een pruik moeten dragen. Let wel, alleen de puntjes van het haar is niet genoeg. Het gaat om paardenstaarten van minstens 20 centimeter.

Pruiken zijn duur
Vier kappers in de wijk d’Ekker hebben toegezegd om haar in te leveren, kappers in de omgeving van Veldhoven worden benaderd. “Een pruik kost tussen de twee- en drieduizend euro. Je krijgt een bedrag van zeshonderd euro vergoed. De pruiken zijn duur. Echt haar is daarom goud waard.”

Marjolein is ondanks haar ziekte positief, ze vertelt haar verhaal nuchter en met de nodige humor. Onder meer over het feit dat ze ook een blog heeft op de site van het project ‘Lotgenoten’ in d’Ekker. “Het klinkt raar maar ik heb de aanzet gegeven voor lezers van mijn blog om massaal borsten te gaan voelen. Om te controleren of ze geen knobbeltje hebben. Niet bij elkaar dan hè!”

Het blog is ontstaan nadat Marjolein in contact kwam met het project Lotgenoten d’Ekker. Het is een project dat mensen in de wijk met elkaar in contact brengt en verbindt. “Ondanks dat ik ziek was tijdens de kennismaking met het project, wist ik dat ik iets bij wilde dragen. Ik ben uiteindelijk via hen ook in contact gekomen met een lotgenootje. Ze helpen me met mijn actie, zij ontvangen de haren en ondersteunen me. Samen willen we zoveel mogelijk haar inzamelen, want pruiken moeten gratis beschikbaar zijn.”

 

‘Er is tegenwoordig zoveel mogelijk in een rouwadvertentie’  
ED | november 2011
VELDHOVEN - Een fascinatie voor rouwadvertenties klinkt als een vreemde liefhebberij maar voor de 76-jarige Arno Vegter uit Veldhoven is het simpelweg een hobby geworden. “De een houdt van voetbal, de ander van rouwadvertenties”, verklaart hij nuchter.

De oud-bibliothecaris raakte jaren geleden gefascineerd door de teksten van rouwadvertenties in de krant. De meest bijzondere teksten knipte hij uit en plakte ze in een boek. Uit de stapels advertenties die hij heeft verzameld, heeft hij nu een boekje samengesteld.

Bonte opmaak
Vegter kwam in 1980 vanuit Doetinchem voor zijn werk naar Veldhoven. Vanwege zijn interesse in het nieuws, nam hij drie krantabonnementen. Hij merkte op dat wat ooit begon bij ‘Rust nu maar uit’ in de loop der jaren veranderde. Hij zag rouwadvertenties versierd met tekeningen en foto’s, in de vorm van een hart, met symboliserende tekst uit een lied van Madonna of met een bonte opmaak en grote letters.

Vegter laat in het boekje ook advertenties zien voor natuur- en muziekliefhebbers en rouwadvertenties van bekendheden als Prins Claus en Frits Philips. “Er is zoveel meer mogelijk dan de geijkte manieren waarop mensen geïnformeerd worden over iemands overlijden. Het is heel verrassend wat men telkens weer weet te bedenken.”

Vreemde hobby
Mensen in zijn omgeving vinden het vaak een wat vreemde hobby, Vegter heeft daar alle begrip voor. “Ik kan me wel voorstellen dat mensen er liever niet bij stilstaan. Maar als je er langer over nadenkt, hoort de dood bij het leven.”  Volgens de Veldhovenaar is het boekje dan ook zinvol voor iedereen, want ieder mens komt ooit met de dood in aanraking als er iemand in zijn of haar omgeving overlijdt.  

“Als je van de ene op de andere dag een mooie tekst voor een rouwadvertentie moet bedenken, moet het binnen een mum van tijd beslist zijn. Je kunt je met dit boekje voorbereiden en je hoeft er niet met tranen in de ogen naar te kijken. Je kunt er rustig voor gaan zitten.” Over zijn eigen rouwadvertentie heeft hij daarentegen nog niet nagedacht, dat laat hij liever over aan zijn nabestaanden.

Na al die jaren vindt hij het tijd worden om te stoppen verzamelen, daarom heeft hij de meest bijzondere gebundeld. “Als je origineel wilt zijn met de feestdagen, is dit boekje heel geschikt. Want veel origineler vind je ze niet”, zegt hij met een lach.
 

‘Autisme is niet te genezen maar je kunt ermee leren omgaan’
ED Inzake | februari 2011
Patricia Mers opent vandaag haar praktijk Artemis Levenscoaching in Veldhoven. Een plek waar zowel kind als ouder terecht kan voor professionele ondersteuning en begeleiding bij autisme.

Hoe ben je ooit levenscoach geworden?
”Ik werkte in het basisonderwijs en heb altijd affiniteit gehad met kinderen met problematisch gedrag. Twintig jaar geleden werd mijn zoon geboren, ik wist al gauw dat hem iets mankeerde maar wist niet goed wat. Uiteindelijk had hij Asperger (vorm van autisme, red.). Ik raakte emotioneel betrokken bij het probleem en ging daar aan onderdoor met een burnout. Nu ben ik degene geworden, die ik destijds nodig had.”

Waar was je in die tijd naar op zoek?

“Begrip en een luisterend oor. Vanuit die thuissituatie ben ik nu ervaringsdeskundige. Moeders kunnen bij mij langskomen voor letterlijk een warm bad. We bespreken situaties en handelen van moeders en kinderen. Dat stopt niet na een aantal cursussen, ik ben levenscoach dus het geldt voor levensfases waarin het niet lekker loopt. Bovendien geef ik ook yogalessen.” 

Waar ligt jouw kracht?
”Bij mensen met gemiddelde tot bovengemiddelde intelligentie. Deze doelgroep weet wat van ze verwacht wordt, maar ze kan er niet naar handelen. Ze kan niet communiceren met emoties en dat kan zich vertalen in negatief gedrag. Ik vertaal dan dat gedrag. Eén kind vertelde me eens wat ik voor hem betekende: ‘Jij bent mijn tolk.’ Dus als hij boos wordt, probeer ik zijn emoties te vertalen: ‘Ik zie dat je boos bent, ik kan me voorstellen dat komt omdat je lang stil hebt gezeten, klopt dat?’ Ik leer ouders daarmee omgaan en leer kinderen hoe ze uit kunnen leggen wat ze bedoelen.”

Hoeveel mensen hebben die hulp nodig?

“Schrikbarend veel! Ik denk dat er iets in de maatschappij moet veranderen om kinderen met autisme te helpen. We leven in een wereld waarin we steeds meer willen, een jachtig bestaan leven. Kinderen met autisme willen juist rust en een veilige basis. Autisme is niet te genezen maar je kunt er wel mee leren omgaan.”

De open dag van Artemis Levenscoaching is van 11.00 tot 16.00 uur aan Heuvel 44D. Elke eerste maandag van de maand is er inloopochtend van 10.00 tot 12.00 uur, men kan vrijblijvend binnenlopen voor een praatje met ervaringsdeskundigen en koffie. 
 

'Zo ontstaan moppen over ambtenaren'
Eindhovens Dagblad | 4 februari 2010
„Dit is geen handhaven, dit is burgertje pesten”, vindt Peter Cattenstart. De zitting is begonnen. Alles wat dwars zit, mag gezegd worden.

Volgens de gemeente Veldhoven moet een schutting aan de voorzijde van het huis van de familie Cattenstart verlaagd moeten worden, ze zou niet voldoen aan het bestemmingsplan. De Rijdende Rechter biedt een luisterend oor aan de gefrustreerde burger.

'Alsof we in Brabant elf jaar achterlopen!'
De schutting staat er volgens de bewoners minstens elf jaar, de vorige bewoners hebben de erfafscheiding geplaatst. „Ik kreeg per post een dwangbevel onder m’n neus, dat de schutting moest verdwijnen. Ik voelde me een misdadiger,” vertelt Cattenstart. „En dan schrijven ze: ‘Zo handhaven we in Brabant’. Alsof we in Brabant elf jaar achterlopen! Als ze op dit tempo blijven werken, rijdt binnen vijf jaar heel Veldhoven zonder rijbewijs.”  Het publiek lacht om de uitspraak van de Veldhovense buschauffeur. „Zo ontstaan moppen over ambtenaren”, roept een van de aanwezigen.

Datum zorgt voor verwarring
Vijftig nieuwsgierigen zijn aangeschoven bij de hoorzitting. Frank Visser pakt er paperassen en foto’s bij. Wethouder Nicole Ramaekers verdedigt het standpunt namens de gemeente. „Het is heel vervelend hoe het gelopen is maar de schutting mag daar zo niet staan.”  Uit een luchtfoto blijkt volgens haar dat de schutting er in 1996 nog niet stond. Ze wijst een groenstrook aan ter hoogte van Cattenstart’s woning. Op de foto staat een datum gekrabbeld, 30 april 1996. “Wie zegt dat de foto echt op die datum is gemaakt?”, vraagt Peter’s echtgenote Ingrid zich af.

Vervolgens haalt Ingrid foto’s erbij die ze onlangs van de gemeente heeft ontvangen. Met daarop de schutting. „Kijk, deze foto’s zijn volgens jullie gemaakt op 3 oktober 2010. Dat staat hier met pen bijgeschreven maar het is nog geen oktober geweest!”  Volgens Ramaekers zijn de maanden oktober en januari door een van de ambtenaren door elkaar gehaald.

Elf jaar op de bus wachten?
Frank Visser vraagt of er bij nalatigheid van elf jaar door de gemeente geen uitzondering gemaakt kan worden. “Helaas kunnen we dat niet doen, de regels en afspraken zijn zo gemaakt”, vindt Ramaekers. “U bent niet te vermurwen”, zegt Visser. Peter Cattenstart is vooral boos over de manier waarop het gegaan is. „Als mensen elf minuten op de bus moeten wachten, krijg ik het te horen. Laat staan als het elf jaar duurt.”  


Overal gaan mensen vreemd, ook in Veldhoven
Eindhovens Dagblad | 13 december 2010
Vreemdgaan komt in elke straat voor, in alle leeftijden en bij alle beroepsgroepen. Astrid Joosten vertelde daarover tijdens een lezing in de Openbare Bibliotheek Veldhoven. 

Onmogelijke Liefdes
Ze schreef acht jaar geleden een boek over het liefdesleven van minnaressen omdat het onderwerp haar heel erg boeide. Op televisie wilde niemand daarover vertellen. Daarom ging ze voor een boek. Onlangs bracht ze het vervolg uit: Onmogelijke Liefdes, waarin ze opnieuw met de minnaressen sprak maar ook met bedriegende echtgenoten en gedupeerde eega’s. Conclusie: ze zitten overal. “In iedere straat woont wel iemand die vreemdgaat. Het is geen Randstedelijk verschijnsel, ik ben heel het land doorgereden om mensen te interviewen.”

1 op de 3 vrouwen heeft relatie met bezette man
En dat blijkt ook uit de cijfers, maar liefst 1 op de 3 vrouwen heeft wel eens een relatie gehad met een bezette man. Vrouwen blijken ook vaker minnares te zijn van een getrouwde man dan andersom. Joosten: “Mannen zijn minder geschikt om als tweede viool te spelen, vrouwen zijn daarentegen dienende.”

Eigen sokken wassen
‘Oooh’s’ en ‘aaah’s’ klinken geregeld door de zaal, vijftig bezoekers hangen aan Joosten‘s lippen. Ook Ria van de Weijden (61) en Leo van Hirtum (67) smullen van de lezing. Ze zijn geen stelletje maar gaan vaak samen op pad. Beiden waren ze getrouwd. Nu niet meer. Leo kon niet monogaam zijn en Ria werd door haar toenmalige echtgenoot bedrogen. Het verleden schept een band, ze zijn goede vrienden. “We gaan samen op pad  maar ieder wast z’n eigen sokken en we hebben ieder ons eigen huisje”, vertelt Ria.

Astrid Joosten 'een lekker wijf'
De lezing vinden ze interessant doordat ze zelf met het onderwerp te maken hebben gehad. “En ik vind Astrid gewoon een lekker wijf”, vertelt Leo. Hij is niet de enige want ook een groepje dames vertelt dat ze vooral nieuwsgierig zijn naar Astrid Joosten. 

Wat als je minnaar overlijdt?
Talloze intriges komen aan bod: Een minnares wie zwanger werd, een buitenechtelijke relatie tussen twee buren en een vrouw wie maar liefst 46 jaar iemands minnares was, tot de man overleed. Dat blijkt een schrikbeeld onder minnaressen vertelt Joosten. “Wat als hij overlijdt, kun je dan afscheid van hem nemen als minnares zijnde? Of moet het weer stiekem?” 

Joosten is zelf nooit verleid tot een buitenechtelijke relatie. Al kreeg ze wel eens een aanbod van een man die ze interviewde voor het boek. “Hij mailde me na ons gesprek of ik misschien interesse had. Daar ben ik niet op ingegaan.”


'McDonalds is hier wel héél ver vandaan'
Eindhovens Dagblad | 3 februari 2010
Dennis Trakzel uit Emmeloord deed mee aan het televisieprogramma Puberruil. Hij ruilde voor vier dagen van leefomgeving met Wintelrenaar Erwin van Mol. 

De puber Dennis (17) kleedt zich volgens een modestijl genaamd‘emo’. Met zijn donkere lange haar, twee piercings door zijn lip en gitzwarte make-up om zijn ogen oogt hij als een vreemde eend in de bijt op de boerderij. Hij voerde de varkens en de koeien, ging mee naar de kroeg en diende in de kerkmis.

Boeren hebben het niet zo gemakkelijk
Zijn leven thuis zit anders in elkaar. „Het eerste wat me opviel was dat de McDonalds hier wel heel ver vandaan is”, vertelt Dennis. „En ik vond de boerderij er oud uitzien en het stonk.”Niet eerder kwam hij in contact met het boerenleven. „Hier moet je hard werken, je rent de hele dag heen en weer. Boeren hebben het niet zo gemakkelijk als ik dacht. Na school ben ik meestal moe, dan doe ik niet veel meer. Ik ontspan dan achter de computer.”

Ziek in de koeienstal
Volgens vader Wim van Mol, droeg Dennis z’n steentje bij. „We hebben hem aan het werk gezet, dat vond hij prima. We hebben het meest gelachen met de presentator van het programma. Die dacht dat je ziek werd als je stront van de kalveren met blote handen aanraakte.” 

Gezelligheid en familiesfeer
Wintelrenaar Erwin (18) moest er in Emmeloord aan geloven.  Hij ging mee naar een ‘emo-meeting’, daar hoorde ook een dikke laag make-up bij. „Ik wil graag mezelf zijn als ik mensen leer kennen maar met die make-up voelde ik me  heel ongemakkelijk.” Hij mistte vooral de familieband. „Dennis zijn ouders zijn gescheiden. Aan tafel mis je dan toch de gezelligheid en familiesfeer.”

Haar stylen en make-up versus wandelen door koeienstal
Dennis speelde in de avonduren juist potjes Monopoly met de familie Van Mol. Dennis: „Die familiedingen doen we thuis niet. Daar heb ik meestal ook weinig zin in.” Wat is nou het grootste verschil tussen hem en zijn ruilpuber Erwin? „Ik heb zijn broer Michel niet één keer voor de spiegel zien staan. Ik heb dagelijks wel een half uur nodig om mijn haar te stylen en make-up op te doen.”  Beiden jongens zijn na afloop blij dat ze weer thuis zijn. Erwin:  „Ik heb zojuist weer lekker door de stal gewandeld. Dat had ik gemist.”

 

'Boven ben je alles vergeten, je ziet zowat de kromming van de aarde'
Eindhovens Dagblad | 2 juli 2010
Kapotte lippen, bevroren tenen en tien kilo lichter. Pien (54) en Wil (58) van Bakel hebben het zwaar gehad in Groenland op de hoogste berg van het Arctische gebied genaamd Gunnbjorn Fjeld.

Het echtpaar uit Veldhoven is avontuurlijk ingesteld, al is dat zacht uitgedrukt als blijkt dat Pien hoogtevrees heeft en vervolgens een berg van 3700 meter heeft beklommen. Bij het bereiken van de top is Pien de eerste Nederlandse vrouw die dat voor elkaar heeft gekregen. "Er waren erg steile hellingen. Onze expeditiegids raadde me aan om niet al te ver vooruit te kijken. Ik weet nog steeds niet hoe ik het voor elkaar heb gekregen.”

Afhaken vanwege uitputting
Terwijl het nu dertig graden is, was het in Groenland vijftig graden koeler: - 25 graden. "We houden van kou", vertelt Wil. "Zo gaan we ook jaarlijks naar Finland, om te langlaufen en in de bossen een kampvuurtje bouwen. We zijn daar gaan trainen met een zware slee om de situatie in Groenland na te bootsen." Ze wandelden ook tig keer heen en weer op een berg in een indoor skicentrum. Er zijn jaren van voorbereiding aan de reis vooraf gegaan. Hoe is de klim verlopen?  "De werkelijkheid is anders. Het is zwaarder klimtechnisch gezien. Je hebt hellingen van zeventig graden. Tijdens een eerste poging hebben we af moeten haken vanwege uitputting. Dat doet pijn, kan ik je vertellen."

Verbrandingen en bevriezingen tegelijkertijd
Anderhalve dag in de tent om te rusten, doet wonderen. "Toen zijn we 's ochtends opnieuw vertrokken. Het weer was uiteindelijk perfect, en de top in zicht." Het is als leek niet voor te stellen hoe zo'n klimtocht eruit ziet. Wil: "Je kunt tien passen zetten om vervolgens weer uit te rusten. De sneeuw heeft bijna geen grip, omdat er 24 uur per dag de zon schijnt. Je hebt de top in je vizier, het lijkt dichtbij maar over vier kilometer doe je al gauw acht uur. Dan wordt er wel eens gevloekt. Tegelijkertijd is het heel koud op de berg. De controverse is dat je tegelijk verbrandingen en bevriezingen op kan lopen. Mijn grote teen en een stukje van mijn lip hebben het gevoel nog niet terug.”

De kers op de taart
Fysiek en mentaal hebben ze letterlijk en figuurlijk een hoogtepunt bereikt. Ruim vijftien uur later zijn ze boven. "Boven ben je in één keer alles vergeten. Je kijkt daar zo ver weg, dat je de kromming van de aarde zowat ziet." Daar was het al die jaren om te doen. Pien: "Dit was altijd onze wens, we hebben bereikt wat we wilden beleven. Of het nu ophoudt? Je weet met ons nooit. Alles wat nog gebeurt, is de kers op de taart."

 
 
 *Alle rechten voorbehouden. Niets van deze website mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/of openbaar gemaakt in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of op enige andere manier zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de schrijver.